Een nieuw jaar

2010 zal een beter jaar worden voor velen en zeggen velen. Ik hoop het van harte!
De voortekenen zijn nog niet eenduidig. Zo ging Erwin's laptop kapot en gisteren ging de auto kapot toen we naar de paarden wilden gaan. Gelukkig kon iemand anders ze eten en drinken geven. Het is wat.
Verder heb ik best een goed gevoel voor komend jaar. Ik heb vannacht zelfs over Fadra gedroomd, terwijl ik heerlijk op haar reed en de ontmoeting met Jolanda van Little Buddha was heel erg bijzonder. Dat bezoek gaf me weer een zetje in de goede richting, met mijn rijlessen kan ik namelijk ruiters met angst/stress helpen. Ze weten mij in ieder geval vanzelf te vinden.
En wat niet vanzelf gaat, hoop ik voortaan sneller op te pikken als teken dat ik de gekozen weg niet moet willen blijven volgen. Zinloos najagen van een onrealistisch doel is immers behoorlijke energieverspilling!
Het boek van Isabel Losada (op de fiets naar verlichting) inspireerde me tot het doen van een welgemeend, oprecht en 'heartfelt' "Sorry!" aan iemand die dat echt verdiende. Ik voel me er veel beter onder nu ik gewoon simpelweg sorry heb gezegd en verder niet nadenk over wie er nu fout zat en waarom. Toegeven dat ik soms simpelweg alleen maar gelijk wil krijgen was op dit moment belangrijk voor me.
Ik wens verder iedereen alle goeds en mezelf veel "Buddha" wijsheid toe. Moge ik nog maar veel dromen van het berijden van schitterden paarden als Fadra, mijn prachtig strijdros en Zabira, mijn eigen mystieke, zwarte paard. Goede voornemens heb ik ook, al heb ik zojuist 1 ervan meteen weer geschonden.
Ik wil mezelf niet meer vermoeien met ongevraagd advies geven, een verdraagzamer mens worden voor degene die dichtbij me staan, gemotiveerd blijven om dagelijks met mijn gezondheid bezig te zijn, dat is belangrijk voor me.
Jolanda vertelde me dat Lapis Lazuli helpt om te beschermen tegen ziektes, nu dat komt dan erg goed uit! Mijn Lapis "koningsketting" is immers bijna klaar!

Amuletten

Wat is spiritualiteit? Ik heb geen vastomlijnd idee. Geen exacte omschrijving paraat. Voor mij is het een met graagte willen geloven in de meerdere lagen van het leven, bedekte en onbedekte dingen willen zien, openstaan voor het zichtbare en onzichtbare. Klinkt dat vaag? Prima, openstaan voor vaagheden kan daar aan worden toegevoegd naar mijn mening!
We hoeven ook niet alles exact te (willen) weten denk ik. Nieuwsgierig is prima, alles willen weten is vrij vermoeiend.
Wat komt, dat komt; wat moet zijn, dat is.

De pech met de paardjes maakt me soms wel rusteloos, ondanks de wijze lessen die het me leert, zoals berusting en openstaan voor nieuwe wegen.
Het heeft me bijvoorbeeld nog meer in contact gebracht met dingen die ik mooi vind maar die (nog) geen hoofdrol speelden in mijn leven. Dat is in ieder geval veranderd en ik geniet daarvan!
Nu ben ik van kinds af aan helemaal gek op edelstenen en amuletten. De liefde voor edelstenen heb ik al een tijd geleden opgepakt en manlief werd een beetje gek van alle stenenvriendjes die ik sindsdien in huis heb genomen, want ik kan echt niet een stenenwinkel bezoeken, zonder met nieuwe vriendjes naar buiten te lopen. Zo voelen ze ook echt, als nieuwe vriendjes. Ik ga dan volledig af op mijn gevoel en neem de steen die me op dat moment 'roept'. Thuisgekomen kijk ik in mijn Judy Hall boekje wat die steen doet, wil, kan en mag en dat blijkt dan vaak te kloppen met wat ik op dat moment eigenlijk nodig heb.
Recenter is mijn hernieuwde passie voor amuletten. Eigenlijk pas sinds de val van Samira ben ik op zoek gegaan naar amuletten omdat ik voelde meer bescherming nodig te hebben dan alleen mijn geliefde turkoois en lapis lazuli aan het tuigage.
Ik kwam, dankzij een bekend spiritueel tijdschrift, op het pad van Little Buddha, de juwelen webshop van sieraden styliste Jolanda de Lange. Dit bleek het echt helemaal voor mij te zijn. De collectie edelstenen kettingen en armbanden zijn geweldig. De amuletten zijn bijzonder. Jolanda ontwerpt deze sieraden zelf, en reist de wereld rond om de amuletten en edelstenen zelf ter plaatse aan te schaffen. Voor manlief kocht ik eerder Phra Pitta, een beschermend amulet welke hij hard nodig bleek te hebben gezien zijn werkomstandigheden dit jaar. Voor mezelf kocht ik eerder een mooie amethist armband met Buddha amulet (en voor de 'heb' een prachtige goudkleurige parelarmband). Nu is Kerst op komst en mag ik weer los van mezelf.
manlief's Phra Pitta is nodig aan vakantie toe en hij krijgt dus een nieuw beschermvriendje. Voor mezelf heeft Jolanda een amethist en lapis lazuli ketting ontworpen met een heel oud, in zilver gevat robuust Buddha amulet eraan. De speciale bedoeling is deze tijdens het paardrijden te dragen, zodat deze amulet zowel mij als mijn dierbare paarden beschermt. Dat we maar lang en zonder verdere ongelukken van elkaar mogen genieten. Ik ben erg benieuwd hoe dat zal voelen, rijden met dat amulet. En ook ben ik zeer benieuwd wat manlief van zijn kado gaat vinden, het is zo heel anders dan Phra Pitta!
Heel bijzonder was het ook dat een vriendin me een geweldig amulet kado gaf, iets wat haar leerlingen in hun 'thuisland' hadden gekocht omdat ze het zo sneu vonden dat Samira steeds ongelukken kreeg (en omdat mijn vriendin verteld had dat ik zo dol ben op amuletten). Het kado was de Hand van Fatima, waar die leerlingen heilig in geloven. Het werkt echt, volgens hen.
Dochterlief noemt het de Hand van De Fatima! Heel erg leuk.
Klein dochtertje krijgt dan ook van ons met Kerst haar eigen Handje van Fatima. Heerlijk, die amuletten!

Nederigheid

Intussen zijn we weer een paar maanden verder. De behandeling heeft Samira goed gedaan - ze zit super in haar vel al loopt ze nog niet rad - en Dhabi is ook behandeld voor haar ligament-probleem. Ouderdom komt met gebreken, zo ook bij paarden. Daar haar verzenen zakken door haar leeftijd, worden de ligamenten enigzins overbelast. Vandaar het probleem, maar haar kinderlesjes loopt ze nog altijd met plezier, als een wijze oude juf.
Als gevolg van alle beengebreken zijn we intussen ook slachtoffer geworden van de gewrichtssupplementen industrie, altijd leuk.
Ze beloven veel maar wat doen ze nu echt (behalve je portemonnee vele honderden euro's lichter maken). Ik ben nu begonnen aan een middel wat anders werkt dan de overige Glucosamine producten, het werkt namelijk met de precursoren van Glucosamine, welke beter opgenomen zouden worden. De werking is apart en dus is het middel extra duur. We zullen zien.
Mijn verpleegsterwerkzaamheden zetten zich dus op dagelijkse basis voort met het oraal inspuiten van alle supplementen aan de patientjes.
Nu het al december is, kan ik me makkelijker neerleggen bij de dingen die dit jaar niet goed zijn gegaan. Zo heb ik mijn rijplannen even opgegeven voor dit jaar! Ik geef nog les en verzorg de paarden en geniet verder van vier stralende wollige beestjes zonder deken en met guitige oogjes. Vooral Dhabi is kampioen in ondeugend kijken.
Dhabi is ook ontzettend goed met kinderen en ik geniet daar echt van. Voorlopig is de endurance dus van de baan. We zullen eerst maar afwachten hoe Sam's beentje zich houdt wanneer ze weer volop belast wordt en het weer is daar nu totaal niet naar.
Moeilijkheden op persoonlijk vlak (Erwin's baan) zijn intussen overwonnen en hij begint per 1 januari in een mooie functie dicht bij huis.
Mini is intussen verkast naar -hopelijk- mensen die een leven lang goed voor haar zorgen. We dachten de ideale mensen gevonden te hebben, groot met groot huis en grote bank en dol op Mini. Echter bij hen werd Mini kreupel en ze gaven daar, hoe kan het ook anders, ons de schuld van. Heel logisch ja, een hond vertrekt kerngezond bij ons en wordt eenmaal daar kreupel dan moet het wel hier gebeurd zijn!! De logica van sommige mensen. Enfin, ik ben bang dat we nooit meer zullen vernemen hoe het met haar gaat en dat vind ik erg naar, vooral voor Erwin, die een hele goede band met haar had. Zo zie je maar, nooit aan teveel dieren beginnen want als je er iemand anders voor moet zoeken, dan ben je nog niet jarig.
Alhoewel Guapo natuurlijk perfect terecht is gekomen bij Lotje. Maar Lotje is vast een van die zeldzame mensen die altijd het belang van het dier voorop zal zetten en eventuele missers voor lief neemt, omdat haar plezier met dieren eventuele tegenslagen voldoende compenseert. Helaas is niet iedereen zo.
Enfin, wat ik eigenlijk wilde zeggen is dat gebeurtenissen in het leven, met name tegenslag, je nederig maken. Nederigheid is ook een van de pijlers van Weidao. Uit nederigheid volgt aanpassingsvermogen, flexibiliteit. Dit hebben we absoluut nodig voor een gelukkig leven. Mijn aanpassingsvermogen is dit jaar grondig op de proef gesteld door mijn paardenhobby en andere zaken. Wat belangrijk is in het leven is dat buigen vaak beter is dan barsten. Iets wat ik eerder nog niet zo doorhad, bij mij was het vechten of vluchten en ik ben niet zo'n vluchter.
Gaandeweg heb ik geleerd dat buigen geen vluchten is en nederigheid geen vorm van zwakte maar juist van kracht.
Ook dit kun je leren door goed naar paarden te kijken en intensief met hen samen te zijn (met name zonder sportdoel). Ze behoren tot de meest flexibele wezens die ik ken. Alleen al door het gegeven dat ze zich laten berijden door mensen, zich als steppedier laten opsluiten in stallen en zich de mond laten snoeren door allerhande tuigage. Gelukkig heeft ook een paard zijn grenzen en kunnen ze absoluut hun ongenoegen laten blijken. Flexibel wil, als gezegd, niet zeggen krachteloos en paarden zijn absoluut krachtige wezens. We kunnen een voorbeeld aan hen nemen.
Ter illustratie stemmige herfstbeelden van onze Guapo in vroeger tijden. Toonbeeld van flexibiliteit, hij was het zelf en maakte en passant zijn ruiter ook flexibel. Met starheid bereikte je niks bij hem.

Roerige tijden

Intussen hebben zowel Fadra als Samira hun onderzoeken gehad. Fadra mankeert niks, alleen zijn haar gewrichtsvloeistoffen te dun dus ze mag het rustiger aan gaan doen en/of lekker dure supplementen gaan gebruiken. Nu ja, ik wist toch al niet meer wat ik met mijn geld moest doen dus dat komt goed uit (...)
Samira is een ander verhaal. Er is een nieuw bot gegroeid op haar rechter katrol, aan de boven- en binnenzijde ervan en dit irriteert de pezen waardoor die ontsteken. Dit is dus het euvel wat de kreupelheid en valpartijen veroorzaakt.
Genezing is niet mogelijk wel eventuele verlenging van haar rijpaardschap middels injecties. Echter, alleen de praktijk kan uitwijzen of en hoe lang die werken.
De prognose is dat in het gunstigste geval haar rijpaardschap met enkele jaren verlengd kan worden.
Tsja, daar sta je dan, je hebt het nieuws maar te verwerken he als paardeneigenaar. Heb je een paard met gezonde katrollen, worden ze in de loop der jaren beschadigd door slijtage of een trauma.
Vooral dit laatste feit liet me schrikken. Want dit kwam namelijk bij de jumping paarden best vaak voor, zei onze paardenarts. Die kregen er dan rond hun 12e jaar last van en konden met injecties soms nog tot hun 15e of 16e inzetbaar blijven.
Nou, Samira is nu pas 11 dus ze loopt zelfs 'voor' op schema. Jemig.
Het verwerken van dit alles kost wel enige tijd. Vrijdag aanstaande is het zover en wordt ze voor het eerst geinjecteerd.
Er zijn dagen waarop je het allemaal wel gelooft en de paardenhobby graag aan de wilgen zou willen hangen...

Met Samira zijn we vanaf het begin zoveel drempels en hobbels op de weg tegengekomen, het is bijna absurd wat dit paard ons heeft gebracht aan levenslessen, namelijk het tot in den treure leren omgaan met tegenslagen. We hebben geincasseerd zoveel als maar kon, niet alleen ik maar zeker ook Saskia, wiens eerste eigen paard zij is en wie ik een veel gemakelijker eerste eigenaarschap had gegund.

Maar sinds twee jaar loopt Samira eigenlijk zo lekker, mentaal zo vrolijk en gemotiveerd. Begin dit jaar liep ze zelfs subliem in de traingen, fanatiek en vol vuur, eindelijk een 'echte' Arabier!

Waarom dan nu opeens deze zoveelste (en grootste) hobbel weer op onze weg moet komen...we weten het gewoon niet meer!

De moeilijke weg die 2009 heet

Erwin zei na afloop:
"2009 is geen paardrij-jaar. Dat moeten we dan maar accepteren." Een waar woord.
Hebben we namelijk eindelijk weer oppas kunnen regelen om samen uit rijden te gaan, valt Samira in -bij wijze van spreken - de eerste bocht op dezelfde absurde manier als voorheen. Bam! Op haar knietjes en dit keer ook haar snuitje. Ik schoot naar voren en weer terug, Sam krabbelde overeind en de schaafwonden leken mee te vallen.
Je schrikt je dood, zeker als dit in een warming-up stap gebeurt.
Daarna liepen we even naast de paarden, Sam bleek gelukkig niet kreupel, en daarna er weer op als anti-schrik training voor mijzelf. Dat ging wel maar het plezier in onze rit was duidelijk weg, helaas..
Ik had me net ingeschreven voor een endurance met Sam maar het voelde toen al niet alsof mijn lang verwachte rentree ook echt plaats zou vinden. En zie daar...
Ook Zab heeft weer een ongeluk gehad, een trap van Dhabi. Flinke wond die ik nu al twee weken verzorg. Het gebeurde in de tijd dat ik twijfelde aan de weg waarvoor we eerder gekozen hadden en ook in een tijd dat ik er tegenop zag om deze trainer af te bellen. Altijd vervelend om zoiets te moeten zeggen. Alsof paarden het aanvoelen, ze regelen de zaken op hun eigen, niet mis te verstane wijze.
Gelukkig hebben we goede hulp, goede veterinairen die de paarden begeleiden en onderzoeken. Want ook Fa moet eraan geloven. Haar linkervoorbeen is toch niet goed. De oorzaak van de gal moet achterhaald worden.
Verder liep ze wel uitstekend.
Sam was echter bij het longeren voor de veterinair rechtsom stokkreupel en linksom OK. Heel vreemd.
Verder deze week Dhabi nog getraind maar die had er duidelijk geen zin in, bij elk beencontact gaf ze een bok en van aanleuning moest ze ook even niks hebben. Ik hoop maar dat ze niks fysieks mankeert en alleen nukkig was, zoals voorheen altijd het geval was in de hengstigheid.
Maar ik heb wel weer eventjes kunnen rijden en dat is al heel wat.
Tot zover het verslag van de drempels op onze weg terug in het zadel...
Als je de leer van de Tao volgt - en vele andere leren in feite - dan bied je het beste zo min mogelijk weerstand tegen de dingen die toch gebeuren. Ik zet daarvoor mijn verstand op nul en blik op oneindig. In dit kader ook wel een hele goede EMDR sessie gehad deze week.
En ter illustratie als opkikker, wederom een paar vrolijke foto's uit recente, betere tijden....

Meer Zab

Intussen ben ik een EMDR sessie speciaal voor de medische ingreep verder. Deze was erg heftig, ik had hoofdpijn, astma aanvallen etcetera, joepie. Nog nooit eerder zoiets ervaren bij EMDR.
Nu, een week later (morgen mag ik weer) merk ik dat angst in het algemeen van me af aan het glijden is. Ha!!
Zo zeer zelfs dat ik Zab intussen zelf beleer. Afgelopen weekend viel Zab namelijk achterover tijdens de pas 2e sessie met de ingehuurde trainer. Mijn idee was dat het allemaal wat te snel ging en verwijt mezelf achteraf dat ik niet eerder heb ingegrepen.
Enfin, volgende week komt de trainer weer en zal ik eens zien hoe we dit gaan vormgeven verder. Duidelijk is dat het veel langzamer moet, met of zonder deze trainer.
De dag erna heb ik zelf de training van Zab ter hand genomen en dat gaat prima. Ik laat haar lekker eerst loslopen en oefen het sturen op afstand en tempo wisselen. Als ze lekker rustig is (en dat vlot wel met deze temperaturen) wen ik haar aan een schabrak en dekensingel en 'zadel' haar zowel links als rechts op. Het gaat allemaal prima. Kaptoom erbij. In beweging gezet. Daarna rustig laten bijkomen, wat voeren, laten drinken en zo een tijdje laten staan, bepakt en bezakt. Intussen had ik Fa getraind, ging ook prima. Zab stond lekker relaxed te kijken naar Fa's training en had gelegenheid zelf even bij te komen van haar work-out. Intussen kreeg ze alle tijd om 'gezadeld' rond te lopen, normaal te vinden. Het was echt jonge paarden dag. Fa liep voorbeeldig. Met zeer kleine hulpen op afstand kunnen besturen, dat is echt lekker werken.

Daarna Zab afgezadeld en veel beloond.
Wat een helden, ja zij en ik!
Vandaag ritueel herhaald. Krukje erbij gepakt, van zowel links als rechts opstijgbewegingen gemaakt met behulp van krukje en 'gezadeld' van beide kanten. Ook 'gezadeld' beweging gegeven. Ging allemaal prima. 'opstijgen' vond Zab nog wel wat eng maar dat is normaal.
Ik merk dat het veel uitmaakt of Zab de trainer in kwestie kent of niet. Ik zie nu pas de meerwaarde in van de band die iemand met zijn eigen paard opbouwt, wat een voordeel je daarmee kweekt. Dat haal je als trainer zijnde nooit meer in, hoe kundig, paardvriendelijk etcetera je ook bent.
Zo, mijn volgende nieuwe beroep wordt jonge paarden trainer! Het ruitermak maken weet ik niet of ik dat wel zelf wil doen maar het zadelen en grondwerk/loswerken lukt prima zo. De trainer is er vooral voor de tips, het krukje was haar idee bijvoorbeeld.

Toch handig hoor die EMDR sessies. Misschien word ik op mijn oude dag nog een heuse onbevreesde centaur.
Ik zie het al voor me, als een soort van Xena met loshangende wilde haardos hele dagen jonge paarden beleren. Goh, het zou mooi zijn als die droom echt uitkwam. Alleen al die onbevangenheid zou ik me wel eigen willen maken!

Geluk

Count your blessings, count them one by one.
Een super reminder op donkere dagen wanneer alles tegen lijkt te zitten.
Wanneer je een kostbare medische ingreep te wachten staat, de verzekering mogelijk niet betaalt, de medicus niet echt mee lijkt te werken om het financiele plaatje rond te krijgen en je op dat moment niet goed in de slappe was zit. Dat, bovenop al het paardenleed en persoonlijke beslommeringen van de afgelopen maanden - en het feit dat we niet even lekker op zonvakantie kunnen om de zorgen van ons af te zetten - maakt dat ik soms graag mijn hoofd een tijdje zou willen laten hangen.
Ik zou het wel willen maar doe het niet. Het paardenleed wordt gecompenseerd door de blijdschap over een diepere band met mijn paarden, stevig gesmeed door alle extra zorg, tijd en energie die ik in hen steek zonder er iets voor terug te vragen in de zin van rijden en trainen.
Persoonlijke beslommeringen heeft iedereen en mijn twee schatten van kinderen maken veel goed. En geld is uiteindelijk maar geld. Er komt genoeg binnen, alleen gaat er net zo hard een sloot geld weer uit elke maand.
Wat me vandaag blij maakt is mijn tot nu toe plezierige en succesvolle samenwerking met het hippisch magazine de Hoefslag. Het Lipizzaner artikel is aangekondigd en de Fries komt vast spoedig daarna. Het artikel over de Saudische Arabieren en hun fokker is goed ontvangen. Ik ben heel erg blij met deze gang van zaken. Een droom die waargemaakt is en zich nog heel ver door kan ontwikkelen. Ik hoop van harte dat ik het stuk over Moravita ook mag doen.
Wat is er mooier na het omgaan met paarden zelf, dan schrijven over paarden?
Mijn zegeningen aldus: mijn gezin, mijn paarden en mijn succesvolle tweede carriere.
Dat rijtje zal ik telkens - als een mantra - voor mezelf opsommen, wanneer ik het weer eens somber inzie.
Bijgaand een geinige Zen-achtige foto. Ontspannen was de afgelopen Portugal vakantie niet, maar er zaten mooie momenten bij, waaronder deze winderige dag aan de kust van Alcochete, voordat de ramp zich voltrok.