Roerige tijden

Intussen hebben zowel Fadra als Samira hun onderzoeken gehad. Fadra mankeert niks, alleen zijn haar gewrichtsvloeistoffen te dun dus ze mag het rustiger aan gaan doen en/of lekker dure supplementen gaan gebruiken. Nu ja, ik wist toch al niet meer wat ik met mijn geld moest doen dus dat komt goed uit (...)
Samira is een ander verhaal. Er is een nieuw bot gegroeid op haar rechter katrol, aan de boven- en binnenzijde ervan en dit irriteert de pezen waardoor die ontsteken. Dit is dus het euvel wat de kreupelheid en valpartijen veroorzaakt.
Genezing is niet mogelijk wel eventuele verlenging van haar rijpaardschap middels injecties. Echter, alleen de praktijk kan uitwijzen of en hoe lang die werken.
De prognose is dat in het gunstigste geval haar rijpaardschap met enkele jaren verlengd kan worden.
Tsja, daar sta je dan, je hebt het nieuws maar te verwerken he als paardeneigenaar. Heb je een paard met gezonde katrollen, worden ze in de loop der jaren beschadigd door slijtage of een trauma.
Vooral dit laatste feit liet me schrikken. Want dit kwam namelijk bij de jumping paarden best vaak voor, zei onze paardenarts. Die kregen er dan rond hun 12e jaar last van en konden met injecties soms nog tot hun 15e of 16e inzetbaar blijven.
Nou, Samira is nu pas 11 dus ze loopt zelfs 'voor' op schema. Jemig.
Het verwerken van dit alles kost wel enige tijd. Vrijdag aanstaande is het zover en wordt ze voor het eerst geinjecteerd.
Er zijn dagen waarop je het allemaal wel gelooft en de paardenhobby graag aan de wilgen zou willen hangen...

Met Samira zijn we vanaf het begin zoveel drempels en hobbels op de weg tegengekomen, het is bijna absurd wat dit paard ons heeft gebracht aan levenslessen, namelijk het tot in den treure leren omgaan met tegenslagen. We hebben geincasseerd zoveel als maar kon, niet alleen ik maar zeker ook Saskia, wiens eerste eigen paard zij is en wie ik een veel gemakelijker eerste eigenaarschap had gegund.

Maar sinds twee jaar loopt Samira eigenlijk zo lekker, mentaal zo vrolijk en gemotiveerd. Begin dit jaar liep ze zelfs subliem in de traingen, fanatiek en vol vuur, eindelijk een 'echte' Arabier!

Waarom dan nu opeens deze zoveelste (en grootste) hobbel weer op onze weg moet komen...we weten het gewoon niet meer!

De moeilijke weg die 2009 heet

Erwin zei na afloop:
"2009 is geen paardrij-jaar. Dat moeten we dan maar accepteren." Een waar woord.
Hebben we namelijk eindelijk weer oppas kunnen regelen om samen uit rijden te gaan, valt Samira in -bij wijze van spreken - de eerste bocht op dezelfde absurde manier als voorheen. Bam! Op haar knietjes en dit keer ook haar snuitje. Ik schoot naar voren en weer terug, Sam krabbelde overeind en de schaafwonden leken mee te vallen.
Je schrikt je dood, zeker als dit in een warming-up stap gebeurt.
Daarna liepen we even naast de paarden, Sam bleek gelukkig niet kreupel, en daarna er weer op als anti-schrik training voor mijzelf. Dat ging wel maar het plezier in onze rit was duidelijk weg, helaas..
Ik had me net ingeschreven voor een endurance met Sam maar het voelde toen al niet alsof mijn lang verwachte rentree ook echt plaats zou vinden. En zie daar...
Ook Zab heeft weer een ongeluk gehad, een trap van Dhabi. Flinke wond die ik nu al twee weken verzorg. Het gebeurde in de tijd dat ik twijfelde aan de weg waarvoor we eerder gekozen hadden en ook in een tijd dat ik er tegenop zag om deze trainer af te bellen. Altijd vervelend om zoiets te moeten zeggen. Alsof paarden het aanvoelen, ze regelen de zaken op hun eigen, niet mis te verstane wijze.
Gelukkig hebben we goede hulp, goede veterinairen die de paarden begeleiden en onderzoeken. Want ook Fa moet eraan geloven. Haar linkervoorbeen is toch niet goed. De oorzaak van de gal moet achterhaald worden.
Verder liep ze wel uitstekend.
Sam was echter bij het longeren voor de veterinair rechtsom stokkreupel en linksom OK. Heel vreemd.
Verder deze week Dhabi nog getraind maar die had er duidelijk geen zin in, bij elk beencontact gaf ze een bok en van aanleuning moest ze ook even niks hebben. Ik hoop maar dat ze niks fysieks mankeert en alleen nukkig was, zoals voorheen altijd het geval was in de hengstigheid.
Maar ik heb wel weer eventjes kunnen rijden en dat is al heel wat.
Tot zover het verslag van de drempels op onze weg terug in het zadel...
Als je de leer van de Tao volgt - en vele andere leren in feite - dan bied je het beste zo min mogelijk weerstand tegen de dingen die toch gebeuren. Ik zet daarvoor mijn verstand op nul en blik op oneindig. In dit kader ook wel een hele goede EMDR sessie gehad deze week.
En ter illustratie als opkikker, wederom een paar vrolijke foto's uit recente, betere tijden....

Meer Zab

Intussen ben ik een EMDR sessie speciaal voor de medische ingreep verder. Deze was erg heftig, ik had hoofdpijn, astma aanvallen etcetera, joepie. Nog nooit eerder zoiets ervaren bij EMDR.
Nu, een week later (morgen mag ik weer) merk ik dat angst in het algemeen van me af aan het glijden is. Ha!!
Zo zeer zelfs dat ik Zab intussen zelf beleer. Afgelopen weekend viel Zab namelijk achterover tijdens de pas 2e sessie met de ingehuurde trainer. Mijn idee was dat het allemaal wat te snel ging en verwijt mezelf achteraf dat ik niet eerder heb ingegrepen.
Enfin, volgende week komt de trainer weer en zal ik eens zien hoe we dit gaan vormgeven verder. Duidelijk is dat het veel langzamer moet, met of zonder deze trainer.
De dag erna heb ik zelf de training van Zab ter hand genomen en dat gaat prima. Ik laat haar lekker eerst loslopen en oefen het sturen op afstand en tempo wisselen. Als ze lekker rustig is (en dat vlot wel met deze temperaturen) wen ik haar aan een schabrak en dekensingel en 'zadel' haar zowel links als rechts op. Het gaat allemaal prima. Kaptoom erbij. In beweging gezet. Daarna rustig laten bijkomen, wat voeren, laten drinken en zo een tijdje laten staan, bepakt en bezakt. Intussen had ik Fa getraind, ging ook prima. Zab stond lekker relaxed te kijken naar Fa's training en had gelegenheid zelf even bij te komen van haar work-out. Intussen kreeg ze alle tijd om 'gezadeld' rond te lopen, normaal te vinden. Het was echt jonge paarden dag. Fa liep voorbeeldig. Met zeer kleine hulpen op afstand kunnen besturen, dat is echt lekker werken.

Daarna Zab afgezadeld en veel beloond.
Wat een helden, ja zij en ik!
Vandaag ritueel herhaald. Krukje erbij gepakt, van zowel links als rechts opstijgbewegingen gemaakt met behulp van krukje en 'gezadeld' van beide kanten. Ook 'gezadeld' beweging gegeven. Ging allemaal prima. 'opstijgen' vond Zab nog wel wat eng maar dat is normaal.
Ik merk dat het veel uitmaakt of Zab de trainer in kwestie kent of niet. Ik zie nu pas de meerwaarde in van de band die iemand met zijn eigen paard opbouwt, wat een voordeel je daarmee kweekt. Dat haal je als trainer zijnde nooit meer in, hoe kundig, paardvriendelijk etcetera je ook bent.
Zo, mijn volgende nieuwe beroep wordt jonge paarden trainer! Het ruitermak maken weet ik niet of ik dat wel zelf wil doen maar het zadelen en grondwerk/loswerken lukt prima zo. De trainer is er vooral voor de tips, het krukje was haar idee bijvoorbeeld.

Toch handig hoor die EMDR sessies. Misschien word ik op mijn oude dag nog een heuse onbevreesde centaur.
Ik zie het al voor me, als een soort van Xena met loshangende wilde haardos hele dagen jonge paarden beleren. Goh, het zou mooi zijn als die droom echt uitkwam. Alleen al die onbevangenheid zou ik me wel eigen willen maken!

Geluk

Count your blessings, count them one by one.
Een super reminder op donkere dagen wanneer alles tegen lijkt te zitten.
Wanneer je een kostbare medische ingreep te wachten staat, de verzekering mogelijk niet betaalt, de medicus niet echt mee lijkt te werken om het financiele plaatje rond te krijgen en je op dat moment niet goed in de slappe was zit. Dat, bovenop al het paardenleed en persoonlijke beslommeringen van de afgelopen maanden - en het feit dat we niet even lekker op zonvakantie kunnen om de zorgen van ons af te zetten - maakt dat ik soms graag mijn hoofd een tijdje zou willen laten hangen.
Ik zou het wel willen maar doe het niet. Het paardenleed wordt gecompenseerd door de blijdschap over een diepere band met mijn paarden, stevig gesmeed door alle extra zorg, tijd en energie die ik in hen steek zonder er iets voor terug te vragen in de zin van rijden en trainen.
Persoonlijke beslommeringen heeft iedereen en mijn twee schatten van kinderen maken veel goed. En geld is uiteindelijk maar geld. Er komt genoeg binnen, alleen gaat er net zo hard een sloot geld weer uit elke maand.
Wat me vandaag blij maakt is mijn tot nu toe plezierige en succesvolle samenwerking met het hippisch magazine de Hoefslag. Het Lipizzaner artikel is aangekondigd en de Fries komt vast spoedig daarna. Het artikel over de Saudische Arabieren en hun fokker is goed ontvangen. Ik ben heel erg blij met deze gang van zaken. Een droom die waargemaakt is en zich nog heel ver door kan ontwikkelen. Ik hoop van harte dat ik het stuk over Moravita ook mag doen.
Wat is er mooier na het omgaan met paarden zelf, dan schrijven over paarden?
Mijn zegeningen aldus: mijn gezin, mijn paarden en mijn succesvolle tweede carriere.
Dat rijtje zal ik telkens - als een mantra - voor mezelf opsommen, wanneer ik het weer eens somber inzie.
Bijgaand een geinige Zen-achtige foto. Ontspannen was de afgelopen Portugal vakantie niet, maar er zaten mooie momenten bij, waaronder deze winderige dag aan de kust van Alcochete, voordat de ramp zich voltrok.

Zab!

Samira herstelt gelukkig voorspoedig, het is een lang genezingsproces. Voor Dhabi heb ik uiteindelijk de DA laten komen om haar een jeukstillend middel te geven. Andere opties hielpen helaas niet meer. Het gaat nu wat beter met haar. Haar huid is niet meer zo warm als eerst en haar schuurplekken lijken zich te gaan herstellen.
Voor Zab heb ik eindelijk een trainer aan huis gevonden en de eerst les zit erop. Was erg leuk om eindelijk een start te kunnen maken met dit mooie dier. Ondanks mijn scepsis richting de NH-ology "Church" wel genoten van eerste kennismaking met deze trainer, welke gestoeld lijkt te zijn op freestyle (blijkt later EquiLibre o.i.d.). Gelukkig vult ze die basis aan met haar eigen gevoel voor paarden. De NH variant freestyle heb ik vele malen mogen zien en ervaren in de praktijk, tijdens grootschalige clinics maar ook privelessen. Een zeer praktische trainingsmethode. Wat ik lastig vind aan NH is dat je vaak alleen gebruikt maakt van 1 manier van leren waar het paard over beschikt. Meestal is dit de manier van positieve bekrachtiging.
Deze eenzijdigheid wordt gelukkig vaak gecompenseerd door intuitie en ervaring van de betreffende trainer.
De achterliggende theorietjes over paardengedrag neem ik dan voor lief. Bekend is intussen dat de juistheid van deze ideetjes niet te bewijzen valt. Het zijn zoals eerder gezegd, aannames. De reden dat ik toch voor dit soort trainers kies, is dat de andere optie, de traditionele trainers, me niet aanstaan. Vaak te lomp en ondoordacht. NH-ers denken in ieder geval na en zijn bekend met lichaamstaal en hebben oog voor de behoeftes van het paard. Mijn meest ideale jonge paarden trainer is nog altijd Yvonne van der V. maar die doet het niet meer. En Marion is ook geweldig maar dat gaat me nu mijn budget te boven helaas. Bovendien wil ik Zab gewoon thuis hebben en niet op kostschool sturen.




Verder de paarden geprobeerd te beschermen tegen de dazen. Het is echt een ellende dit jaar.
Ik hoop binnenkort weer te kunnen gaan rijden, als ze zich goed genoeg voelen. Met de zomerjeuk van Dhabi en de dazenoverlast wilde ik ze niet extra bezwaren met een training.
Heb genoten van de verzorging en het gefruttel maar wil weer lekker samen aan het werk met de paardjes. Fysieke inspanning leveren en daardoor ontspannen.
Mijn Weidao examen heb ik intussen gedaan en diploma behaald. De voorbereiding was super gegaan zowel fysiek als mentaal. Veel imaginair getraind en dan mijn lichaam alles laten onthouden en aanpassen door vele herhalingen. Gewoon maar doen. Werkt perfect.
Nu dit niveau proberen vast te houden en ik ben me nu mentaal aan het voorbereiden op een rentree in de endurance. Niet dat ik zenuwen heb voor de wedstrijd an sich maar het geregel voor de wedstrijd en gesjouw ernaartoe vind ik een ramp. Proberen flexibel en ontspannen daarmee om te gaan dus. Verder wil ik heel graag mijn debuut maken in de dressuurring. Dus de komende tijd ga ik eens proberen of ik Fa voor me kan winnen tijdens het dressuurwerk. Ook voor haar is het nieuw dus het zal nog een behoorlijk spannende aangelegenheid worden, maar ik wil dit al zo lang. Zou heerlijk zijn als het eindelijk zover is en tegenwoordig hoef je niet meer dat wit-zwarte pinguinpak aan in de ring. Weer een drempel minder!

Samira

Afgelopen dinsdag kreeg Samira weer een ongeluk. Het ging snel en ik kan er me weinig precies van herinneren maar haar reactie was voorspelbaar. Ze kwam tegen de schrikdraad van de omheining, kreeg een opdoffer, kon niet weg, dus raakte in paniek, rende zichzelf klem en toen...toen zag ze de omheining niet meer en sprong eroverheen, onder de schrikdraad door, recht de sloot in en met de achterbenen in het vergeten schapengaas wat overgroeid was door wildernis.

Dat schapengaas zat er nog ja, in een hoek waar de paarden nooit komen. Enfin, die wordt dus als eerste weggehaald voordat ze weer de grote weide op mogen. Samira's herstel gaat langzaam. De benen zien er niet fraai uit en zijn dik en warm. We behandelen haar elke dag door haar gewonde benen lang met water af te spoelen en ze te ontsmetten. De wonden zijn oppervlakkig, maar lelijk.

Samira zit niet in zo'n goede flow de laatste tijd. Ik hoop dat het snel goed komt.

Wel geniet ik iedere dag van de paarden, ook al kan ik niet rijden omdat ik onze zomerekzeem pony en gewonde pony moet verzorgen en dan tijdgebrek heb. Ik geniet ervan om bij ze te zijn.

Een lichtpuntje, ik heb een economisch zadel aangeschaft, een hele oude county competitor. Ben benieuwd hoe die zit, morgen even proberen. Ik heb hem heerlijk schoongemaakt, opgepoetst en ingevet. Wanneer ik weer goed in de slappe was zit, gaan we even langs de zadelmaker ter controle van stoten en kussens. Waarom heb ik ooit duizenden euro's besteed aan op maat gemaakte speciale zadels???? Internet staat vol met oude besjes van super kwaliteit, Daaleman, Passier, Stubben en de County Competitors welke heerlijke zadels zijn. De nieuwe aanwinst is nu mijn derde. Ik vind ze beter zitten en op de paarden liggen dan de Kieffer Wien die ik als 1e 2e handsje heb gekocht. Thank God zijn mijn Wintec tijden ook lang voorbij;-)

Poetsen is een geweldige bezigheid, goed voor de ziel.

Nu, ik hoop dat Samira, die nu op volwassen leeftijd prachtige sproeten krijgt, voorlopig blessurevrij blijft want ze was net fantastisch bezig met het academische rijden en de zadels liggen heerlijk op haar als ze ontspannen en met mooi rugggebruik rond paradeert. De 2e handsjes blijken beter te liggen dan de maatpakken van bijna 2000 euro.

Maar eerst maar eens zorgen dat ze weer helemaal herstelt.

Ter illustratie foto's uit de oude doos, toen ze op het punt stond voor het eerst bereden te worden....

Examentijd

Afgelopen vrijdag intervisie gehad voor mijn werk. Mijn voornemen, om juist dan op zitting pittiger over te komen, is niet gelukt omdat ik de zenuwen had, examenvrees dus. Het advies was dan ook mijn optreden wat feller uit te voeren! Omgaan met examenvrees is lastig. Ik heb de neiging het hele gebeuren dan van een afstandje mee te maken waardoor ik ook niet helemaal aanwezig ben en dat is te zien. Volgende week heb ik Weidao examen en onlangs zag ik de eisen voor de Squire test bij Branderup, nou nou da's best pittig....Verder had Wen het laatst over mijn eventuele deelname volgend jaar bij de jaarlijkse Tai Chi wedstrijden in Amsterdam. Het lijkt wel examentijd!

Gisteren had ik gelukkig een ontspannende les bij Angela. Nu ja ook dan komt er wel eens spanning om de hoek kijken maar ze geeft zo prettig les, zo duidelijk, op een vriendelijke manier. Veel dingen zijn mij nu eindelijk echt helder, de juiste hulpen voor travers, hoe precies te handelen met werken aan de hand, etcetera. Samira deed het fantastisch! Ze is snel nerveus en vermoedelijk een goede spiegel. Ze bedaart echter ook snel en weet dan prestaties neer te zetten en haar uitzonderlijke leervermogen te laten zien. Boeiend!

Angela geeft les in de academische rijkunst, dressuur van de oude school dus. Ik vind het een zeer prettige rijwijze, al beperk ik mij absoluut niet tot het volgen van een bepaalde school. De Branderup school vind ik gewoon een sympathiek initiatief. Vooral de mooiheid en lichtheid van de rijstijl vind ik aantrekkelijk en de wetenschappelijke theorie erachter vind ik boeiend.

Elk systeem heeft echter zijn beperkingen en tunnelvisie is niet mijn ambitie.

Met Natural Horsemanship heb ik wat minder op, al werken de diverse systemen vaak perfect in de situaties waar ze voor bedoeld zijn. Waar de klassieke rijschool is gebaseerd of stelt gebaseerd te zijn op eeuwen van kennis en kunde van oude meesters (en in feite hun trial and error), is het NH een vrij nieuwerwetse hype, misschien een paar decennia oud en in Nederland waarschijnlijk nog niet eens zo lang.

Er zijn voordelen aan verbonden, zoals een paardvriendelijke africhtingsmethode ipv de ouderwetse bullebakmanieren, maar er hangt ook wel een cultuur omheen van theorieen die geen wetenschappelijke basis hebben, laat staan echt gebaseerd zijn op het natuurlijke gedrag van paarden en daar profileert NH zich juist mee. Wie fan is van Tao of Equus heeft ook in dat boek gelezen wat Kohanov's bezwaren zijn bij NH. Een voordeel van NH is absoluut ook dat de africhters en docenten in deze stroming ooit hebben nagedacht over trainingsmethoden en het mogelijke effect ervan op het paard. Maar zoals McLean stelt in zijn boek, hoe het paard precies leert is nog een grotendeels onontdekt gebied. De hiaten in onze kennis over dat onderwerp worden voornamelijk ingevuld door aannames.

Mijn praktisch bezwaar is dat NH weinig ruimte overlaat voor het paard zijn initiatief en zijn wezen. Een bekende NH-er zegt in een publicatie dan ook, "Een paard intelligent? Welnee.."

Ook vermoed ik dat NH niet zozeer gebaseerd is op natuurlijk gedrag van paarden maar eigenlijk vooral ook op de angst van mensen voor paarden. Zo werken de technieken uitstekend voor wie te nerveus is om zomaar op te stijgen en weg te rijden. Je kan dan eerst je paard longeren (dan kan ie zijn energie kwijt, al weet ik uit eigen ervaring dat ie dan niet AL zijn overtollige energie kwijtraakt en deze nog steeds de vrije loop kan laten onder zadel!) of eventueel aan NH gaan doen. Je kent het wel, round pen, grondwerk, etcetera. Wie de theorie achter NH doorneemt, ziet al gauw dat een en ander als doel heeft de mens zich veilig te laten voelen op en bij paarden door hem meer zekerheid en zelfvertrouwen te verschaffen. Dit gebeurt onder andere door hem technieken te leren (die suggereren dat consequent leiderschap van de mens de sleutel is tot veilig en plezierig omgaan met paarden) en bepaalde logisch klinkende theorieen voor te schotelen, waardoor het gevoel van de mens dat hij 'vat heeft op' het paard (en wellicht diens wezen, diens essentie) verbeterd wordt. Deze zienswijzen lijken echter niet altijd te kloppen met de realiteit (zie dus "de waarheid over paarden" van Andrew McLean).

Een in mijn ogen prima methode is ook: wat te doen met deze angst van mensen. Doorgronden (hoe is het ontstaan), evalueren (wanneer bereik je een grens; m.a.w. wat kun je in moeilijke sitauties nog wel en wat is een aandachtspunt) en uiteindelijk gewoon accepteren. Tenslotte zijn veel mensen ook gewoon bang voor spinnen en andere enge beesten. Een logische angst (trauma's kunnen bijvoorbeeld een onlogische en/of uitvergroote angst veroorzaken), waarom zou je die niet mogen hebben? Deze angst wordt pas een probleem wanneer je door je extreme angst in je dagelijks leven er onder lijdt en dat geldt ook bij angst voor paarden en paardrijden. De een heeft angst en kan er mee omgaan, een ander zit in moeilijke situaties compleet verstijfd te paard en kan helemaal niks meer. Weer een ander geeft het na het zoveelste avontuur gewoonweg op. Er zijn trouwens ook mensen die beweren geen enkele angst te hebben bij paarden en/of paardrijden, ongeacht de omstandigheden en ongeacht het aantal ongelukken wat ze meemaken. Psychologisch gezien zijn die laatsten zeer interessant!

Een paard is enorm groot en sterk en een vluchtdier. Geprogrammeerd om bij kleine tekenen van onrust te vluchten. Mensen vinden dit gedrag logischerwijze niet fijn. Maar wat wil je tegen dit zeer efficiente instinct doen en waarom zou je er iets tegen willen doen?

Wanneer je echt last hebt van je angst helpt daartegen op de lange termijn geen NH, geen gespecialiseerde paardentrainer, maar wel een andere professional, namelijk de psycholoog.

Voor mijn examenvrees bestaat zo ook een voor mij goede remedie, doorgronden, evalueren en accepteren. Het weerhoudt me er niet van om examens te blijven doen en uiteindelijk zal ik er steeds beter mee om kunnen gaan. Dat typeert mij wel. Ik heb weinig angst voor mijn angsten.

Ter illustratie de enige echte Grootmeester in Angsten (van Mensen), onze prachtige spiegel van de ziel, El Guapo, samen met zijn baasje, die hij geregeld de stuipen op het lijf joeg ;-)

Toch waren zij samen een heel bijzonder paar en in staat om samen topprestaties neer te zetten.